EŞREF SAATİ
Eşref saatimdi. Keyfim kaçmıştı. Yine derin düşüncelere dalmıştım. Sana dair. Seninle birkaç kelam edecektim. Yaşanan onca şey üzerine. Neden sormadığına dair. Seni anlamak için. Seni kuşanmak için. Seninle seni hissetmek için yürümek. İçimde kopan fırtınaları dindirecek, bir güç arıyordum. Fakat ne mümkün. Esen rüzgâr bile senden bir esame taşımıyordu. Taşıyamıyordu. Bilemediğim, belki de bilmek istemediğim, taşıyamadığım bir yük var sırtımda. Onu kendimle ebedi aleme taşımak istemiyordum. Emanet sabinindir düşüncesiyledir belki de. Ama sen buna rağmen varlık belirtisi göstermedin. Bense seni sana iade ediyorum. Vuslatımla baş başa kalmakta olsa bedeli. Ve ben köşeme çekilip, puromu yakıp, orta şekerli kahvemi yudumlayarak zamanın dinginliğine kendimi salıveriyorum.
Filed under: semaverden iz düşümler | 1 Comment
Hem eşref saatinde olunup keyfin bir anda kaçması bana biraz uyumsuz geldi.Klişelerden biraz uzaklaşmaya ihtiyacınız var bana kalırsa.Özgün olmak kolay değil!Yanlış anlaşılmak da istemem.Yolunuz açık olsun.